Zo begint het boek van de 11-jarige Tijn Versleijen uit Kronenberg. Tijn heeft dyslexie. “Ik wilde er iets mee doen. Toen dacht ik dat het leuk was om een boek te schrijven”, zegt hij. Een half jaar geleden begon hij ermee. Hij ging achter de computer zitten en schreef stukje bij beetje aan zijn boek. Soms stelde pap of mam een vraag. De hoofdstukken werden steeds langer. En toen was het ineens een boek.
“Sommige mensen gaan ervan uit dat Tijn veel hulp heeft gehad bij het schrijven, maar hij heeft het echt helemaal zelf gedaan”, vertelt mama Sandra trots. Een klein beetje helpen deden ze wel. “We hebben samen bedacht wat Tijn in het boek wilde, en wat voor soort boek hij wilde schrijven.”
Toen Tijn net in groep 6 zat werd dyslexie geconstateerd. “Ik moest toen een dyslexietest doen met mevrouw Tilly en daarna een intelligentieonderzoek. Een paar maanden later kwam ik uit school en had mam de uitslag, ze zei dat ik dyslexie had. Ik dacht, ik voel het niet, hoe kan dat? Ik vond het niet zo leuk, en nu soms nog niet.”
Hij kreeg een film en wat boeken over dyslexie. Maar er was nog geen boek van een kind wat zelf dyslexie heeft. “Dat is ook de kracht van zijn boek”, zegt Sandra. “Ik vertel vooral wat ik er van vind en wat ik voel”, legt Tijn uit. Begeleidsters Tilly en Ted hebben ook meegewerkt aan het boek. Tijn heeft ze geïnterviewd.
Zijn boek Sta Sterk met Dyslexie komt in Sevenum in de bieb te liggen en misschien ook in de boekwinkel. Tijn hoopt dat het boek bij de boekhandel komt te liggen. “Het liefst wil ik ’t graag echt verkopen en een uitgever vinden, zodat iedereen kan lezen hoe het is.”
Tijn wil later geen schrijver worden. Hij ziet zichzelf wel als dyslexiebehandelaar, want hij wil later ook andere kinderen met dyslexie helpen. Lachend vertelt hij dat toen hij zijn begeleidster het boek gaf, zij dit teruggaf. “Want ze wilde dat ik er wat inschreef”, glundert hij.
Tijn vind het voorwoord het mooiste gedeelte van zijn boek, maar mama vindt het slotwoord het mooist. “Dat heb ik gewoon getypt zoals ik ’t zou schrijven, zonder spellingscontrole”, zegt Tijn. De rest van het boek wilde hij liever met spellingscontrole schrijven. “Ik wilde niet dat sommige mensen er niet uit konden halen wat ik bedoel.” Of er een vervolg op zijn boekje komt, weet Tijn nog niet, voorlopig is hij vooral trots op zijn huidige prestatie.
Tags:boek, dyslexie, tijn versleijen
